![](https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjDtRVPyS4B37oZQnak-YddRvypOPQqkl3y6jy_Pa_FnH7YuCBtzQ5mCsRqp7HtTnEMHouR1mh56rCTWwH5uhly9oivkimChAMY3NXrQOlDHaVMg2doV9FAw7my7gwRrIOxD0vljplE4LU/s640/PicsArt_06-05-10.08.49-722266.png)
ସେ ଆସେ
ନିଦାଘର ପ୍ରଚଣ୍ଡ ରୌଦ୍ରତାପରେ,
ସେ ଆସେ
ଆତତାୟୀର ସଙ୍ଗୀନ୍ ମୁନରୁ
ଧାଏଁ ଧାଏଁ ଗୁଳିଛୁଟିଲେ ।
ସେ ପୁଣି ଆସେ
ଏକ ଅଜଣା ସାୟାହ୍ନରେ
ଅତି ଅନ୍ତରଙ୍ଗ ବୋଲାଉଥିବା
ସେହି ମନର ମାନସୀକୁ ପ୍ରେମ ପତ୍ରଟି
ସାତଭାଙ୍ଗ କରି ବଢେଇ ଦେବାବେଳେ ।
କେମିତି ସଂପର୍କ ତା ସହ !
ବୋଧହୁଏ କ୍ଷୀର ଓ ନୀରର,
ଲୋଚନ ଆଉ ଲୋତକର ।
ସୃଷ୍ଟିର ପ୍ରାରମ୍ଭରୁ ଆଜିଯାଏ
ସବୁ ଦୁଃସମୟରେ ସାଥୀ ହୁଏ ।
ସେ ଆସେ ବୋଲିତ
ମଣିଷ ସଚେତ ହୁଏ,
ହାରିଯାଇଛି ବୋଲି ବିଶ୍ବାସ କରେ,
ନହେଲେ ଅହଙ୍କାରୀ ଛାତିବାଡେଇ କୁହନ୍ତା
" ହମସେ ବଡା କୋଇ ନେହିଁ " ।।
ସଞ୍ଜୟ କୁମାର ପଣ୍ଡା
ରକ୍ତତୀର୍ଥ ଇରମ, ଭଦ୍ରକ
0 Comments
You can write now your valuable comments here. Off-topic comments may be removed or deleted without prior notice.