ସ୍ତନନ୍ଧୟ ତିନି - ହେମନ୍ତ କୁମାର ବରାଇ

ଏକ ଅଦ୍ରି ଚୂଡା             ଛାୟା ରବି କର

        ସ୍ନେହ ପଡଇ ପ୍ରଥମେ

ସୌଭାଗ୍ୟଶାଳିନୀ        ସେ ବନ ଲଳନା

       ଦେଖୁଥାଇ ସେ ଆଶ୍ରମେ ||

ମହାଋଷି ଅତ୍ରି             ପତ୍ନୀ ଅନସୂୟା

         ସଙ୍ଗତରେ କରି ବାସ

ଜାତୀୟ ମମତା          ତା ସଙ୍ଗେ ସମତା

           ବିସ୍ତାରନ୍ତି ଯଶ-ବାସ ||

ଅନସୂୟା ନାମ୍ନୀ         ସେ ବରବର୍ଣ୍ଣିନୀ

            କମଳ ଲପନେ ଚାହିଁ

ଉପମା ଦେବାକୁ         ମୁଖ ମଣ୍ଡଳ କୁ

           ମୋହର ସାମର୍ଥ ନାହିଁ ||

ଚାହିଁ ସେ ସୁନ୍ଦରୀ         ସେ ବନ ସୁନ୍ଦରୀ

            ସୁଚାରୁ କୁସୁମ କରେ

ପଶୁପକ୍ଷୀ ନେତ୍ରେ         ସଘନେ ନିରେଖି

            ସସ୍ନେହେ ସ୍ୱାଗତ କରେ ||

କେବଳ ଉତ୍ତମ             ସ୍ୱଭାବ ସକଳ

            ସଉନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ମାନବର

ମୁଖ ଆକର୍ଷଣ              ନୟନେ ସୁନ୍ଦର

             ଚିତ୍ତ କୁ ସବୁ ବିକାର ||

ମାତୃ ହୃଦୟ ର            ବିମଳ ଚରିତ୍ରେ

             ଅନସୂୟା ବିଭୂଷିତ

ଚରାଚର ବିଶ୍ୱ-            ବିସୀ ଶିଶୁ ଭଳି

             ଯାହାଙ୍କ ହୃଦେ ସେବିତ ||

ଏକଦା କେତେକ          ମହର୍ଷି ତ୍ରିଦେବ

            ଦ୍ୱନ୍ଦେ କଲେ ଏକ ପ୍ରଶ୍ନ

ସତେ କି ଅତ୍ରିଙ୍କ            ଜାୟା ଅନସୂୟା

            ମାତୃ ହୃଦୟା ସମାନ ??

ତ୍ରିଦେବ ଜାଣନ୍ତି             ସତ ଏ ବଚନ

            ଅନସୂୟା ମା' ସମାନ

ତଥାପି ଋଷିଙ୍କ              ଜିଜ୍ଞାସା ସକାଶେ

           ଗଲେ ସନ୍ତୋଷ ବିଧାନ ||

ତିନି ଦେବ ଛଳ-            ବେଶରେ ଯୁବକ

           ରୂପେ ହେଲେ ଉପଗତ

ଅତ୍ରିଙ୍କ ଆଶ୍ରମ              ବାହାର ପ୍ରାଙ୍ଗଣେ

             ଯାଇ ହେଲେ ଉପସ୍ଥିତ ||

ଦେଖିଲେ ଅତିଥି           ଆସିଛନ୍ତି ହେଲେ

              ଅନସୂୟା ହେଲେ ପ୍ରୀତ

ପାଛୋଟି ନେଇଣ          ଅତିଥି ସତ୍କାର

               ବିଧାନ କଲେ ଘଟିତ ||

ବୋଇଲେ କି ସେବା       କରିବା ତୁମ୍ଭର

              ଯହିଁ ହେବେ ସୁପ୍ରସନ୍ନ

ଯଦିବା ସେବାରେ         ହେବ ମୋର ଭ୍ରମ

             କରିବ ତ୍ରୁଟି ମାର୍ଜନ ||

ବେଲନ୍ତି ତ୍ରିଦେବ           ଲୋଡା ନାହିଁ କିଛି

             ବିଶ୍ରାମ କୁ ଇଚ୍ଛାମନ

ମାତ୍ର ତୁମ୍ଭ କୋଳେ         କରିବୁ ବିଶ୍ରାମ

            ଆନେ ନାହିଁ ଆମ୍ଭ ମନ ||

ଅତିଥିଙ୍କ ବାଣୀ            ଅନସୂୟା ଶୁଣି

            ହେଲେ ସ୍ତବଧ ଚକିତ

ଚିନ୍ତିଲେ ସେ ପୁଣି          ଅତିଥିଙ୍କ ସେବା

            ନ କଲେ ହେବି ଘୃଣିତ ||

ଅତିଥି ସତ୍କାର              ପରମ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ

            ନରେ ନର ସୁ-ସେବିତ

ଅତିଥି ସାକ୍ଷାତ            ସ୍ୱୟଂ ନାରାୟଣ

            ମାନବ ଦେହେ ପୂଜିତ ||

ମିତ୍ର ଅବା ଅରି            ଅବା ସାଧାରଣ 

            ଅଭ୍ୟାଗତ ହେଲେ ଆସି

ତେଜି ବୈରୀ ଭାବ       ବୋଲି ବିଷ୍ଣୁଦେବ

            ସେବିବ ତୋଷ ପ୍ରକାଶି ||

ମାତ୍ର ଯେ ଯୁବତୀ           କେମନ୍ତେ ପାରିବ

            ଅଭ୍ୟାଗତ ସେବା  ଛଳେ

ତିନି ଯୁବକଙ୍କୁ             ଆଦରି କେମନ୍ତେ

              ତୋଷିବ ବସାଇ କୋଳେ ||

ମାତ୍ର ବରାଙ୍ଗନା           ନୋହି ବିଚଳିତ

             ସ୍ନେହ ସବୁ କରି ଠୁଳ

 ଭୂମିପରେ ବସି            ନିଜ ଅନୁଭାବେ

          ପୁତ୍ର ସ୍ନେହେ ହେଲେ ଭୋଳ ||

ବୋଇଲେ ସମ୍ବୋଧି         ଆସ,ଶିଶୁ ଆସ

           ଆସି ମୋର କୋଳେ ବସ 

ମାତା ମମତାର               ପୀୟୂଷ କୁ ଦେଇ

            ପିଆଇବି ବକ୍ଷ ରସ ||

ପଲକ ମାତ୍ରକେ               ଯୁବକ ତିନିହେଁ

          ପାଲଟିଲେ  ସ୍ତନନ୍ଧୟ

କୋଳେ କୋଳ କରି          ଅତି ସ୍ନେହଭରେ

            ପାନ କରାଇଲେ ପୟ ||

ଏକେ ତ ଶିଶୁ ସେ            ନିଧନ ସଙ୍ଖାଳି

           ମାତା ହୃଦ ରତ୍ନ ହାରା

ମାତୃ ଜୀବନ ର              ନୟନ ପ୍ରତିମା

            ବାତ୍ସଲ୍ୟ ମମତା କାରା ||

ଅନସୂୟାଙ୍କର                 ଅଦ୍ଭୁତ ଶକତି

            ଦେଖି ବ୍ରହ୍ମା,ବିଷ୍ଣୁ,ଶିବ

ହୋଇ ସୁମୁଗଧ              କଲ୍ୟାଣୀଙ୍କୁ ବର

             ଯାଚିଲେ ସେ ତିନି ଦେବ ||

ବେଇଲେ ହେ ଦେବ!         ହୋଇ ସୁପ୍ରସନ୍ନ

              ଯଦି ଯାଚୁଅଛ ବର

କରୁଛି ମାଗୁଣି               ମୋର ମନ ଜାଣି

             ହୁଅ ତୁମ୍ଭେ ମୋ କୁମର ||

ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ବିଭୂତି              ଦତ୍ତାତ୍ରେୟ ରୂପେ

           ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ବିଭୂତି ସୋମ

ଶିବଙ୍କ ବିଭୂତି               ଦୁର୍ବାସା ରୂପରେ

           ତାଙ୍କଠି ହେଲେ ଜନମ ||

ମାତାଙ୍କ ବାତ୍ସଲ୍ୟ              ମମତାର ଉତ୍ସ

            ସୁଧା ସମ ପ୍ରୀତିକର

ଜୀବନରେ ବାଞ୍ଛା              ମରଣରେ ସ୍ମୃତି

             ପର ଜନ୍ମେ ତାଙ୍କପୁତ୍ର ||

ମୁହିଁ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ               ଅମୃତର ଶିଶୁ

             ଜଗତେ ସ୍ମୃତି ବିଦିତା

ମୋ ମାତା ତ୍ରିବେଣୀ          ମମତା ସଂଶିତ

             ଇହ ଲୋକେ ମୋର ମାତା ||

                         
ହେମନ୍ତ କୁମାର ବରାଇ

ରୁଷୁଡା, ବରଗଡ

8917518774