ଭାସିଆସୁଥିଲା ସେଦିନ
ଭକ୍ତି, ସୁର, ଲୟର ତାଳେ ତାଳେ....,
ବୁଦ୍ଧମ ଶରଣମ ଗଚ୍ଛାମି....
ସଙ୍ଘମ ଶରଣମ ଗଚ୍ଛାମି....
ଧର୍ମମ ଶରଣମ ଗଚ୍ଛାମି....
ଦୀର୍ଘ ପ୍ରତୀକ୍ଷାର
ପ୍ରତିକ୍ଷିତ ବେଦନାକ୍ତ ଦିନ ଗୁଡାକ
ଧୀରେ ଧୀରେ ଅପସରି ଯାଉଥିଲା
ମିଳନର ଆଶୁ ସମ୍ଭାବନାରେ...... ॥
ସାରିପୁତ୍ତ ଫେରିଆସୁଛି...
କେତେ ନାଆଁ..
କେତେ ପ୍ରଶଂସା ନେଇ,
ଆତ୍ମହରା ହୋଇଉଠୁଛି
ମାଆର ସ୍ପନ୍ଦିତ ଶରୀର...,
ସୁନାନାକୀ ବୋହୁ ପରସାର ସ୍ଵପ୍ନରେ
ବିଭୋର ହୋଇ ଉଠୁ ଉଠୁ
ବୁଦ୍ଧବାଣୀର ତୀବ୍ର ପ୍ରତିଧ୍ଵନିରେ
ଉନ୍ମୁକ୍ତ ହୋଇ ଉଠୁଛି
ହତାଶାର ରୁଦ୍ଧଦ୍ଵାର.... ॥
ଚିର ବିଦାୟ ନେଇ
ଫେରିଯାଉଥିଲେ ବୌଦ୍ଧଭିକ୍ଷୁ,
ନିରାଶାର ବହ୍ନିରେ ପୋଡି ଯାଉଥିଲା
ସାରି ଜୀବନର ସବୁତକ ଉତ୍ତର ଦିନ....,
ନେପଥ୍ୟରୁ ଶୁଭୁଥିଲା
ବୁଦ୍ଧବାଣୀର ଆତଙ୍କିତ ଗାନ....,
ଆଉ ପୃଥିବୀର ଛାତିରେ
ସୃଷ୍ଟି କରି ଚାଲିଥିଲା
ପୁତ୍ର ବିଚ୍ଛେଦର ଅସହ୍ୟ କମ୍ପନ.... ॥
(କବିତାଟିରେ କିଛି ବନାନଗତ ତ୍ରୁଟି ରହିଛି, ସୁଧାରି ପଢିବାକୁ ବିନମ୍ର ନିବେଦନ)
ଲକ୍ଷ୍ମୀନାରାୟଣ ପଟ୍ଟନାୟୟକ
ମଙ୍ଗଳାଯୋଡି, ଖୋରଧା, ଓଡିଶା
ଦୂରଭାଷ – ୯୮୬୧୬୧୬୧୨୬
