ଦୀପ ପ୍ରତି - ରାଜେଶ ପୂଜାରୀ

(ପୁରୁଣା ଡାଏରୀ ଭିତରୁ ଗୋଟିଏ କବିତା)

ଗୋବର ଗାଡ଼ରେ ପଦ୍ମ ପରି
ତୁ ପୁଚି ଖେଳିଲୁ ଚଉରା ମୂଳରେ
ଅନିମନ୍ତ୍ରିତ ଅତିଥି ପରି
ଭାଉଖିଆ ଅନ୍ଧାରକୁ
ଖିଜେଇବାକୁ ଅନ୍ତତଃ ।

ତୁ'ଜଳିଲୁ ବୋଲି,
ବେଶି ନହେଲେ ବି
ଅଳ୍ପ କିଛି ଅନ୍ଧାର ଆପେ
ବାଟ କାଟି ଗଲେ
କିଛି କ୍ଷୁଧା ନିବାରିତ ହେଲେ
ଆଉ କିଛି ଜୀବନ ତେଜିଲେ ।

ଅଚନ୍ଦ୍ର ତାରା ଶର୍ବରୀରେ
ଗଲା ଭରି ନୂଆଁ ଉନ୍ମାଦନା
ପ୍ରତିଟି ମନେ ଜାଗିଲା ଆକାଂକ୍ଷା ନୂତନା
କିଛି କରିବାର ସମ୍ଭାବନା
ବୃନ୍ତଚ୍ୟୂତ ପୁଷ୍ପ କଲା
ନୂଆଁ ଜନ୍ମର ପରିକଳ୍ପନା ।

ମତେ
ଖୁବ୍ ଭଲ ଲାଗିଲା
କୋଟି ନିଧି ପାଇଲି ଯେମିତି ।

ହେଲେ ଅନ୍ଧାରର ବୟସ
ବଢ଼ି ବଢ଼ି ଗଲା ଯେବେ
ନିଶିଥିନୀର ଅଭିସାର ପାଇଁ ହେଉ
ଅବା କରାଳିର କରାଳ ପାଇଁ
ତୁ'ପରାଜିତ ସୈନିକ ପରି
ଶିର ପାତିଦେଲୁ
ଆଞ୍ଜୁଳେ ବିଷାକ୍ତ ପବନ ଚାପରେ ।

ସବୁ କିଛି ଛିନ୍ନବିଛିନ୍ନ ହେଲା
ଯାହା ଯାହା ଠିକ୍ ହେବାର ବାଟରେ ଥିଲା
ଏଇ ଟିକକ ପୂର୍ବରୁ ‌ ।

ତୁ'ପୁଣି ଜଳିଲୁ
ମତେ ଜମା ଭୁରିଲାନି
ତୁ' କାହିଁକି ଜଳିଲୁ
ଯଦି ତତେ ଲିଭିବାର ଥିଲା !

ଓଃ... ମୁଁ ଠିକ୍ ବୁଝିଲି ତାହେଲେ
ତୁ' ଜଳି ନାହୁଁ ଏଥରକ
ଅଦିନେ ଅନ୍ଧକାର ଗର୍ଭରେ
କାର୍ତ୍ତିକ ବୁଲୁଥିବା ଜୀବନ ମାନଙ୍କୁ
ଆଲୋକିତ କରିବାକୁ,
ଜଳିଛୁ... ନିଜ ଅପାରଗତାକୁ
ଲୁଚେଇବା ପାଇଁ ।

---

କୁଶମେଲ, ଝାରସୁଗୁଡ଼ା
ମୋ-୯୭୭୭୨୮୦୫୯୪